Dear, World. Love, Jenny.

Jedi thoughts, MD diaries and Random geekiness

Oh. Is It What Day Again? :D — December 25, 2011

Oh. Is It What Day Again? :D

I wish I am like most people who are very good at forgetting non-essentials. I wish my mind doesn’t wander while I was riding a bus or any vehicle I’m in, while I was brushing my teeth or during my toilet moments. I am the type of person who sees even the supplementary of the whole thing. I see a whole floating circus and kingdom in cloud formations. When I listen to songs, it’s either I could identify which sound comes from which instrument or my mind would simultaneously drift away and produce random ideas like a shuffling cloud of thoughts.
Just like right now, I want to digress.
I feel like everything co-exists around me but I don’t have a deep connection with any of them. My sub-conscious may even find it weird to acknowledge the existence of things but claim them to be so close to something void.
I am letting myself be very honest now. I am fed up with this break’s masks of happy faces of celebration. As of today, or maybe just today, December doesn’t feel like December to me. It’s a month of edges, of subsisting ends. You get a holiday bonus to just spend it like an obligatory act of buying and giving. You get a couple of weeks as a vacation but you never have a break and end up exhausted, instead. It’s a month of expectations and longings. A time to beat yourself with unwelcomed thoughts like I wish I am not me or i wish something more that is as rude as being never brought up in this kind of family and the like. i can be a grinch. sometimes. still. well for just one day. :p
But then again, this is just me today. This is just me being relatively not okay like 1 out of my 1000 happy moments. For once, I am taking this 1 time so I would remind myself that life is really like that.

first, i digress, now, i deviate. i realized that Christmas should be (MORE) for the kids. I’ve never seen them happy with an apple, or a crispy 20 bucks. so, uh, let’s be just kids forever. what do you think? yes? yes.

(meet the “beke” boys. as in may beke).
—————————————————————————————————-
***oh cuteness. im happy right now, as im uploading this. call me bipolar. but haha, love saves the blues on christmas day. bleh. 
PASKO NA, MASAYA KA BA? — November 12, 2010

PASKO NA, MASAYA KA BA?

Sino sa inyo, sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nalulungkot kapag lumalamig na ang simoy ng hangin? Ako, hindi. Hindi na. [haha]. Dati, oo. At hindi ko alam kung bakit nga ba ganun pakiramdam ko nun.

Pwede sigurong gamitin ko ang dahilan na sadyang baliw lang talaga ako. O dahil naramdaman ko na naman na patapos na ang taon, at pakiramdam ko wala akong nagawang may kwenta sa loob ng isang dosenang buwan. O kaya nama’y sabay sa pagkakatanto ko na patapos na nga ang taon, ay naipapamukha ko sa sarili ko ang pagkukulang ko sa lahat ng aspeto — sa di maintindihang sarili, sa Diyos na malamang ay naguguluhan lagi sa akin, sa hindi ko palagiang natutulungang pamilya, sa nagtatampong bayan, sa nagpapapansin na trabaho, sa tinalikurang kaibigan, sa lahat ng nilalang sa mundong ibabaw at ilalim, madilim man o maliwanag, lahat silang kakilala kong mga nilalang — lalaki, babae, bakla, tomboy, palaka, baboy.

Ewan ko ba. May sayad lang ata talaga ako sa utak noon. Kasi hindi ko naman pwedeng sabihin na malungkot ako nun dahil malamig ang pasko ko. Nagkaroon din naman ako ng mga pasko na may kapuso, pero ganun pa din. O baka naman isip-bata pa ako nun, o sadyang wala lang talagang rason.

Pero sabi ko nga, hindi nako ganun. Hindi nako nalulungkot pag parating na ang Pasko at malamig ang simoy ng hangin. Kahit pakiramdam ko ako pa rin ang dating ako, nadagdagan lang ang edad. Tatlong taon nakong hindi dinadalaw ng ganung pakiramdam. Kahit hanggang ngayon halos hide and seek pa rin kami ng mga inaanak ko, magulo pa rin ang sarili, nakukulitan pa rin ang Diyos, beybi pa rin ng pamilya, malaki pa rin ang utang sa bayan, hindi pa rin mabigyan ng tamang pansin ang trabaho, break pa din ng nakatampuhang kaibigan, at may pagkukulang pa rin sa mga bagay-bagay, hayop, tao, may utak, walang kasarian.— Ito, alam ko kung bakit. Alam ko kung bakit nawala na ang malungkot na pakiramdam pag Pasko at araw-araw. Ikaw, alam mo ba? Eh wag kang sasagot kung alam mo! Dahil hindi talaga yan ang tanong ko. Ang tinatanong ko mula sa simula, sino sa inyo, sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nalulungkot kapag lumalamig na ang simoy ng hangin? Tapos kung ikaw ‘yun, pakisagot na rin ng malupet kung baket. Pwedeng din naming sagot na makulet, pero dapat walang mauulet. (._.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Christmas for TWO — December 14, 2009

Christmas for TWO

i always have that gloomy feeling every christmas. yeah, christmas breeze felt so melancholic to me eversince. i dont know why…. and i wasnt really able to know the reason behind such feeling.
but this time, it’s different. like something great shoved the grinch away. like the heart feels warm even if the world is chilling. the verse posted above is from the song “christmas for two”… amazingly sweet song… hmmm… christmas for TWO — hey, its our favorite number…uhm… it makes me think that the song is written for US. yeah, more like, from now on, it’ll be a Happy christmas for both of US. i’m saying goodbye to my x’mas grinch now…it’s time to feel christmasy….thanks to you, mushy earthling. 🙂